STEUN ONS

Maartje Smits – “Tussen IJzer en Staal – 70 jaar NDSM”

mei 17, 2016  |  The Catch

portret-maartje-smits-portugal-2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maartje Smits (1986) houdt bijen, schrijft gedichten en maakt beeldend en journalistiek werk in diverse media. Ze studeerde Design aan het Sandberg Instituut en Beeld&Taal aan de Gerrit Rietveld Academie, waar ze intussen zelf les geeft. Daarnaast is ze docent bij de opleiding Creative Writing van ArtEZ hogeschool voor de kunsten. Eind 2015 debuteerde ze als dichter bij uitgeverij De Harmonie met de bundel Als je een meisje bent.

Echo’s blijven drijven
drieluik in C

c. de duim

lichtstil op de NDSM
water en zon kletsen plezier_
haven_schepen | een maandag
morgen begint altijd te laat
in dit dorp zonder kerk en duim
schroeven daar loodst een onderdraads versleten kindervest
wit licht door een schone witte ruimte
opslag zonder smeer zaagsel nagel riemen
in dit geraamte van een redding
klinkt pluisgras vast
zoals de stiknaad van een oud geluid langs
‘t kraanspoor dobbert
bleke passanten die stootkussens ombinden
watertrappelen met schorre stem de regels nog maar eens
doornemen motor voor spier | wijken voor indus-
trie

e. de middelvinger

Schatten klonken op gestort beton
schaduw van een nautische bestemming
dit weekend vlakt de helling tot pumps kunnen blijven
staan
mantrolleys aangedreven op electro beats
pompen wij, bekwame halfproducten
kinderen van de festivalindustrie
een dronken toerist aangekleed als dokwerker
valt in het IJ en zijn pis verdrinkt nog voor wij
doopnamen op de wc-deur kunnen kladden
een after slaat kapot tegen de kade
doop onze dope
op de bouwtekeningen van vanavond
is dit altijd de overkant

g. het pinkje

een kraan met contragewicht zwaait de morgen over
u een fluorescerend bandje dat draalt
op herhaling voor de artiestenuitgang
vastbesloten in hun raccordementen
de laatste belemmeringen worden weggeramd
onder uw kelen kietelt een tewaterlating
scheepsbeschieters, wapen u
ze raven tot het licht onverbiddelijk losgaat
op rimpels en kreukelig slapen
een pontje dat altijd teruggaat
een manoeuvre tussen twee dagdelen
de morgen de nacht zusterschepen
als halve mammoettankers aan elkaar gelast
en ergens diep in het nat daar beneden klotst
de echo van een ondergang