STEUN ONS

Thomas Möhlmann, “De Onzichtbare Man”

juni 12, 2014  |  The Catch

 

 

 

 

 

 

Thomas Möhlmann (1975) debuteerde met De vloeibare jongen (2005; Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs 2006); zijn meest recente bundel is Waar we wonen (2013). Hij is redacteur van Poetryinternationalweb.net, Lyrikline.org en poëzietijdschrift Awater. Daarnaast werkt hij bij het Nederlands Letterenfonds en ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten en organiseerde hij literaire programma’s in onder meer Amsterdam, Beijing, Berlijn, London, Marseille en Rotterdam.

1. Onzichtbaar worden. Tijdrekken.

Om te beginnen spelen we vandaag geen spel.
Het heet ‘Onzichtbaar worden. Tijdrekken.’
Anderen noemen het ‘Slot waar heb je mijn sleutel gelaten’
Of ‘Wie trek ik in godsnaam nu weer aan’.

Er zit een vogel in de koffer, een man in het behang,
Niets om meteen nerveus van te worden,
Zolang je geen vogel bent, of man.
Onzichtbaar worden.

Je kunt jaren in een geleende leren jas verslijten,
Je kunt een aardig praatje met de buurman maken,
En je taal vergeten,
Je hebt je haren langzaam grijs zien worden,
Het stond je goed toen je al je tanden nog had,
En je kunt er intussen accenteloos om lachen,
Je papier vervalsen,
De regels negeren,
Haarverf kopen en op je kop gaan staan.

Tijdrekken. Om beurte spiegelen,
En als een geest doorzichtig zijn.
Een man in het masker,
Een man in de zitbank en nergens in de man een man.

Thomas Möhlman